รำพึง.. รำพัน

รับตัวใหม่มาด้วยความ งง เบลอ ๆ ของตัวเอง สิ่งแรกคือพาไป รพส. เพื่อตรวจสุขภาพ หมอแนะนำให้อีกสัปดาห์พามาใหม่ เพื่อรับวัคซีน แต่บอกว่า สุขภาพดี และก็ให้ยาถ่ายพยาธิ หมอบอกว่า มันเก่งน่ะ เพราะหยิบจากตระกร้าขึ้นวางบนโต๊ะ หมอยังบอกเลยว่ามันเก่งแฮะรู้ด้วยว่าต้องเดินมาซุกใคร จริงด้วย หมอไม่พูดยังไม่สังเกตุเลยน่ะ อ้อ ที่สำคัญตอนไปรับมันมาน่ะ มองหน้ามันยังสงสัยว่าหน้ามันยังไงน๊า แต่หมอจับมันยกขึ้นมาแล้วบอกว่า "หน้าตามันเซ็งโลกมากเลย" เออ ใช่เลย หน้าตาอย่างนี้แหละ ที่นึกอยู่เหมือนกันว่าต้องใช้คำพูดว่าไงดี

พยายามจะไม่ผูกพันมากนัก ที่สำคัญกฏเหล็ก คือ ไม่เอาเข้าไปนอนในห้องนอนด้วยกัน มีมิกกี้ตัวเดียวเท่านั้นหล่ะที่เคยนอนด้วยกัน เข็ดแล้วจริง ๆ ผูกพันมาก ก็เศร้ามาก... น่า เค้าไปดีแล้ว...

น้ำหนัก 0.7 กิโลกรัม สำหรับแมว 2 เดือน มองภายนอกตัวเล็กน่ะ เต็มไปด้วยขน เป็นพันธุ์ชินชิล่า สีขาวมีปนเหลือง ๆ มองไปเหมือนก้อนสำลีมากกว่าแมว... หลังจากตรวจสุขภาพแมว ก็หาอาหารกิน Royal canin สำหรับลูกแมวเพิ่งหย่านม ก่อนนี้หยิบผิดด้วยซ้ำ ไปหยิบเอาอาหารของแมว 4 เดือน พอดีหมอเดินออกมา เลยถามว่า อันนี้ลูกแมวกินได้ไหม หมองง เลย เราก็งง ประมาณยังเบลอน่ะ กับเรื่องที่เกิดขึ้น ดีน่ะ ไม่งั้นเจ้าเหมียวฟันหักแน่ ก็ซื้อทั้งอาหารเปียกและอาหารเม็ดมาให้กิน

เจ้าตัวนี้ซน และเฮี้ยวมาก วันแรก หลบอยู่ใต้โซฟา คืนแรกที่ไปรับ เลยต้องนอนชั้นล่างเป็นเพื่อนกับมันไปก่อน ให้เจ้าเหมียวไม่ตกใจมากนัก คืนที่สอง ถึงขึ้นไปนอนในห้องนอน แต่ตอนเช้าลงบันไดมา เอ๊ะ เหมือนหนูเลยวิ่งผ่านหน้าไป เจ้านี้รู้จักมองหน้าน่ะ จะหามาอีกสักตัว คราวนี้ตั้งเป็นฟาร์มเลย เจ็บใจนัก

ไม่อยากเขียนเลย น้ำตามันหมด.. แห้งเหือด ตาบวมจนไม่รู้จะร้องยังไงอีก แต่พอคิดถึงเจ้า น้ำตามันก็ไหลอีกแล้ว ยังอยากใช้เวลากับเจ้า คิดว่าจะอยู่ไปด้วยกันอีกเป็นสิบ ๆ ปี เจ้ารู้ใช่ไหม ว่ารักเจ้ามากแค่ไหน

คิดถึงมิกกี้มาก ๆ เขียนไปคงต้องร้องไห้อีกแน่ ๆ จะระลึกและคิดถึงไปตลอด อายุเจ้าช่างน้อยนัก

1 ปี 1 เดือน 1 วันเอง เจ้าเป็นเด็กดีมาตลอดน่ะมิกกี้ ไม่เคยงอแง พาเดินทางไปไหน ก็ไม่เคยสร้างปัญหา

น่ารัก นิสัยดี ร่าเริง ชวนเล่นด้วยตลอด เวลานอนก็ไม่เคยห่างไกล ตอนเช้าก็ปลุกทุกวัน ยี่สิบสี่ชม.ในบ้าน มีเจ้าอยู่ตลอดเวลา และอยู่เต็มหัวใจ ช่วงเวลาที่มีเจ้าอยู่มีความสุขมาก ๆ ... แต่ทำไมมันช่างแสนสั้น

เจ้าคอยรอเวลาถอยรถเข้าบ้าน จะออกมาต้อนรับ เวลาเปิดประตู ด้วยเสียงหวาน ๆ แล้วก็ดีใจสุด ๆ เชื่อใจ และไว้ใจเจ้าของร้อยเปอร์เซนต์

ไปดีเถอะน่ะ เพราะนู๋เป็นเด็กดีมาก ๆ นู๋ต้องได้ไปอยู่ในที่ดี ๆ แน่นอน 

ความทรงจำของเจ้า อยู่ทุกจุด ทุกพื้นที่ในบ้าน มิกกี้ เจ้าไปดีแล้ว.. แล้วจากนี้ฉันจะทำอย่างไร

จากนี้ไม่มีอีกแล้ว เด็กดีของฉัน...

คิดถึงเจ้าจัง มิกกี้จ๋า...

นู๋รู้ไหม ว่าคิดถึงนู๋มิกกี้มากเลย...

ถ้ายังมีวาสนาต่อกัน ขอให้เจอกันอีกน่ะ เจ้ามิกกี้ของฉัน

หลังจากอาการฉี่มีเลือดปน อุ้มไปคลีนิกแถวบ้าน 2 ครั้ง พาไปรพ.สุวรรณชาด 2 ครั้ง ตรวจเลือด x-ray ultrasound ได้ยามากินหลายขนาน ก็เปลี่ยนจากฉี่มีเลือดปน กลายเป็นฉี่ไม่ออก ตอนแรกที่ฉี่มีเลือดปน เจ้าเหมียวก็ยังเฉย ๆ กินอาหารได้ แต่น้อยลง ยังเล่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เจ้าของสิ ทั้งกลุ้ม ทั้งเครียด หมอก็จะบอกสาเหตุที่ทำให้เป็นได้ ตัดไปตัดมา เหลือแต่ความเครียด เพราะเจ้าเหมียวเลี้ยงในบ้าน ประมาณ ฟาร์มปิดน่ะ ก็วิ่งเล่นเข้าห้องโน้น ออกห้องนี้ได้ทุกห้อง ยกเว้นห้องที่เจ้าของนอน เพราะจะไปนอนด้วยกันตอนกลางคืน ห้ามเข้าไปนอนก่อน! เหตุมันเกิดจากวันก่อนโน้น มีแมวจากไหนไม่รู้ ตัวผู้มายืนขู่หน้าบ้านเลย โธ่ เจ้าเหมียวผู้อ่อนต่อโลกภายนอก ก็ต้องกลัวเป็นธรรมดา จากนั้น สองวัน ก็ฉี่เป็นเลือด พอสาเหตุ มาลงที่ความเครียด หมอก็ให้ยาคลายเครียด... โห เจ้าของมันเครียดขนาดไหน ยังไม่ได้ยาคลายเครียดเลย เอากะเค้าสิ หนึ่งเม็ดหั่นสี่ กินเช้าเย็น ร่วมกับยาอีกสามตัว อื้อ ป้อนเจ้าเหมียว จนวิ่งหนี วิ่งตามกันทุกครั้งที่ถึงเวลากินยา

ดูว่าอาการน่าจะดีขึ้นแล้ว คราวนี้ เจ้าของเข้ารพ.ซะเอง วันที่ไปรพ.ยังคิดว่าแค่ไปตรวจเอายา แต่หมอให้ admit เลย บอกว่าคุณมาถึงรพ.ได้ก็เก่งแล้ว ไม่ให้กลับหรอก แมวมันไม่เป็นไร ไว้รอดูอาการตอนเช้าอีกที ว่าจะให้กลับหรือเปล่า แต่.. เช้าอีกวัน หมอก็ไม่ให้กลับ ยังถามย้ำว่า ไม่มีใครดูแมวให้เลยเหรอ แฮะ ๆ ถ้ามีจะกระเสือกกระสนกลับบ้านเหรอ สรุปไปนอน รพ. สองคืน หมอดูเหมือนยังไม่ยอมให้กลับอีกน่ะ แต่ว่ายื่นคำขาด ไม่กลับไม่ได้ เจ้าเหมียวนู๋ตายแน่ ๆ ก็เลยคนละครึ่งทาง หมอนัดแล้วค่อยมาตรวจน่ะ... ถึงจะได้กลับบ้าน อ้อ เป็นกรวยไตอักเสบ ยังคิดเลยน่ะ ศุกร์ที่แล้วพาเจ้าเหมียวไปให้น้ำเกลือที่รพ.สุวรรณชาด แต่อีกศุกร์ต้องเอาตัวเองไปให้น้ำเกลือ

ที่ห่วงที่สุด อุตส่าห์ประคับประคองให้เจ้าเหมียวหายแล้ว อย่าเป็นขึ้นมาอีกน่ะ แต่ไปดูผลงาน อื้ม.. น่าจะไม่เป็นอะไร ผ่านไปอีกสี่วัน เอ... ทำไมเช้าดูเจ้าเหมียวเฝ้า .. เหมือนไม่อยากให้เจ้าของไปทำงานเลยแฮะ พอตกเย็นกลับมานั่นแหละ ไม่มีฉี่แฮะ เอาแล้ว เจ้าเหมียวทำหน้าตาน่าสงสารมาก เดินตัวงอ ๆ เขย่ง ๆ แล้วก็ไปฉี่ให้ดู ประมาณ ห้านาที แต่ไม่มีฉี่ คราวนี้เจ้าของวิ่งวุ่นเลย นามบัตรหมออยู่ไหน คลีนิก รพ. ปิดกันกี่โมง โอ้ สองทุ่มครี่ง นี่มันสองทุ่มสี่สิบแล้ว ปิดหมดแล้ว เอาหล่ะ วันนี้ไม่นอนแล้ว นอนเฝ้ามัน พรุ่งนี้เช้าจะพาไปรพ. นอนเฝ้าชั้นล่างเลยน่ะ จัดที่นอนเรียบร้อย เจ้าเหมียวก็ยังไม่ฉี่ ดูเหมือนไม่สบายตัว เฝ้าๆเฝ้ามา ตื่นตีหนึ่งครึ่ง เอ้า หายไปไหนแล้วหล่ะ วิ่งหาชั้นล่างไม่เจอ ไปดูชั้นบน มิกกี้นอนรอชั้นบน รู้เลย ว่ามันอยากไปนอนในห้องนอน เชื่อเค้าเลย .. ก็ได้ แล้วก็ไปนอนในห้องนอนด้วยกัน อุ้มไปวางบนเตียง โห.. มันทำตัวน่าสงสารมาก นอนนิ่งเลย ภาวนาว่าให้ไหวน่ะ ยอมนอนร้อนไม่เปิดแอร์ เปิดประตูห้องนอนไว้ มันจะได้ลงมาฉี่ได้

ตีห้า เจ้ามิกกี้ก็ปลุกตามสไตล์ กัด ๆ ให้เจ้าของตื่น และก็ได้ยินเสียงร้อง ... เอ๊ะ!! ร้องได้แล้วเหรอ ลงไปดูชั้นล่าง
... ดีใจจัง มิกกี้ฉี่แล้ว ... ไม่น่าเชื่อ แค่แมวฉี่ ดีใจได้ขนาดนี้ งง ไปเลยไหม แถมร้องหาอาหาร เหมือนอยากกิน เอาเลย เต็มที่ ฉี่ไม่มีเลือดปน น่าจะดีใจได้แล้ว ผ่านไปสองวัน อะไรกันเนี่ย มิกกี้ฉี่ไม่ออกอีก โอ้ย เครียดอีกแล้ว ทำไงหล่ะเนี่ย มันฉี่ไม่ออกไปคืนนึง แล้วก็ฉี่ออก ทำเอา งง ไปเลย ตอนนี้เหลือแต่ยาคลายเครียด ก็พยายามป้อนเช้าเย็น แถมป้อนน้ำด้วยสลิ้งค์ ถ้ามีเวลา ต้องป้อนทุกวันเลยเช้า กะเย็น พร้อมยาน่ะแหละ ก็ฉี่ได้ดีน่ะ เลยไม่รู้ว่า ยาคลายเครียดหมดแล้วมันจะหายไหมเนี่ย... ตอนนี้น่ะ ป้อนยาคลายเครียดให้แมว เจ้าของเริ่มจ้อง ๆ ยา จะกินซะเองแล้วเนี่ย... หายได้แล้วน่ะ...เจ้ามิกกี้เอ๊ย...